er is een tijd van komen en er is een tijd van gaan

… en de tijd van gaan, is nu gekomen. 5 augustus is mijn laatste blog gepost, vanuit the middle of nowhere in Italië. Ondertussen zijn er bijna vier maanden voorbijgegaan en heb ik hooguit vijf keer een blik geworpen op mijn Dashboard van WordPress. Het is niet zozeer dat mijn liefde voor bloggen (of schrijven in het algemeen) is gedoofd, want geloof me: die is nog 100% aanwezig. Het is meer dat ik er de tijd/zin niet voor heb noch kan vinden. Dit jaar doe ik eindexamen en buiten school besteed ik veel tijd aan hockey, het Jeugdbestuur van mijn hockeyclub, tennis, werk, de Koldercommissie van school, mijn stage bij de Wereldwinkel, fotografie en tussen alle bedrijven door probeer ik vrienden en familie niet te verwaarlozen, wat helaas niet altijd lukt.

Het probleem is dat ik als ik dit ‘New Post’-schermpje voor me zie met al die leuke knopjes en dingetjes en jullie blogs weer globaal bekijk, tja, dan vult mijn lichaam zich met nostalgie. Aan de ene kant is schrijven echt leuk en helemaal als je het met anderen kan delen; aan de andere kant heb ik genoeg andere dingen te doen én is het eigenlijk zonde van het geld als ik een eigen domein heb en er niets mee doe. Dus… dilemma. De kans is echter groot dat ik voor het eind van dit jaar van het internet verdwijn. Misschien dat er in de tussentijd nog een aantal blogjes online komt, maar schep geen verwachtingen: ik kan u niets beloven.

PS Bovenstaande foto is tijdens de herfstvakantie gemaakt in de mooiste en prachtigste en leukste en heerlijkste stad van de wereld: Barcelona, te amo!

la dolce vita

Gesloten ogen. Een rij zweetdruppeltjes siert mijn bovenlip, neus en slapen. De zon brandt op mijn gezicht, in mijn hals, verwarmt de huid van mijn buik, armen en benen. Een verse muggenbult doet mijn enkel onophoudelijk jeuken. Om me heen laat een krekelkoor zijn mooiste symfonieën horen. Ik open mijn ogen en knipper tegen het felle zonlicht. Voor me strekt een landschap vol heuvels, boomgaarden met olijfbomen en kleine dorpjes te midden van al dat groen zich uit. Ergens in de verte kringelt een witte rookpluim: het zoveelste bos dat niet bestand is tegen de zinderende hitte. Een zacht briesje streelt mijn oververhitte hoofd, wiegt mijn natte haar in de wind. Eén druppel raakt de wesp die in de schaduw van mijn stoel verkoeling zocht; geschrokken vliegt hij weg. De geur van rijpe perziken dringt mijn neusgaten binnen en zorgt voor geknor in mijn maag. De lucht is strakblauw, wat een sterk contrast vormt met de witte vlinder die erdoorheen fladdert en zich aangetrokken voelt tot de zeilbootjes op mijn bikini. Hij strijkt neer op mijn topje en klapt ontspannen zijn vleugels in. Ik laat mijn ogen nogmaals over het prachtige uitzicht glijden en geniet.

Ditmaal met mijn vader, broeder en zusters twee weken in Italië. 35 graden is eigenlijk veel te warm om in te slapen zonder airco of ventilator, maar verder is het heerlijk hier :)

het werd wel weer eens tijd

Na bijna drie maanden besloot ik (uit pure verveling) maar eens een blogje te gaan schrijven. En ik kan u vertellen: dat valt vies tegen. Bloggen leek voor mij altijd op zwemmen; iets wat je nooit verleerd. Helaas, niets is minder waar. Na een kwartier lang naar een leeg scherm te hebben gestaard – waar af en toe een woord op verscheen wat nog sneller weer verdween, ratelen mijn vingers nu over de toetsen om een quasi-interessant stukje in elkaar te flansen.

Dus, wat is er ondertussen zoal gebeurd in Carmenland? Ik ben tien dagen naar Rome geweest (heel heel heel gaaf), 24 uur naar Parijs als begeleider, voor de tweede keer op toernooi geweest, heb hier en daar wat gefeest, gewerkt, Antwerpen bezocht, keihard gebeest voor mijn toetsweek (en een 9 voor natuurkunde gehaald!!!!!), twee weken in Frankrijk vertoeft en verder:

Gechilld in Scheveningen, place to be

Lees verder…

arrivederci!

De komende tien dagen spendeer ik in het land van de Romeinse Oudheid, lekker eten (pizza, schepijs, noem maar op) en het heerlijke weer in de meest culturele hoofdstad van Europa: Rome. Met de hele vijfde klas (zo’n honderd leerlingen) op een camping verblijven en de bezienswaardigheden bewonderen waar menig docent klassieke talen van gaat kwijlen: genieten. Ik ga mijn best doen om in die tijd de zin om fanatiek te bloggen weer terug te krijgen! Hieronder kunt u mijn nieuwe en heel lekker zittende jumpsuit van de Pull & Bear bekijken die – uiteraard – meegaat.

times are changing forever

Vroeger was ik heel cool. Ik luisterde voornamelijk naar de op dat moment populaire muziek en had alle nummers uit de Top 40 in mijn iTunes staan. Stel je voor dat iemand je iPod pakte en er Kinderen voor Kinderen zag staan, dat was natuurlijk een echte no-go. Helaas: tijden veranderen (zoals Di-rect verwoordt – zie titel) en zo ook mijn muzieklijst.

Tegenwoordig maakt het me werkelijk geen reet uit wat anderen van mijn muzieksmaak vinden. Behalve wat ouwe gouwe meezingnummers van Guus Meeuwis, staan er o.a. covers van voor velen onbekende YouTube fenomenen, redelijk wat One Direction (goh) en zelfs het door veel mensen gehate maar toch heel vrolijke Call Me Maybe van Carly Rae Jepsen op mijn rechthoekige vriend. En die top 40… tja, als ik daar zin in heb, zet ik de radio wel aan.